من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی


 

                                         ظلمت

چه گريزيست ز من؟

چه شتابيست به راه؟

                  به چه خواهی بردن

           در شبی اين همه تاريک پناه؟

     مرمرين پله آن غرفه عاج !

                   ای دريغا که ز ما بس دور است

                    لحظه ها را درياب 

          چشم فردا کور است

                     نه چراغيست در آن پايان

       هر چه از دور نمايان است

                         شايدآن نقطه نورانی

                               چشم گرگان بيابان است

  می فرو مانده به جام سر به سجاده نهادن تا کی؟

                او در اينجاست نهان

                                می درخشد در می

        گر به هم آويزيم

   ما دو سر گشته تنها چون موج

     به پناهی که تو ميجويی خواهيم رسيد

اندر آن لحظه جادويی موج !

 

سلامشعر بالا از فروغ فرخزاده. باز هم ميام فعلا بای 


shideh joon