من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی


 

سلام

بالاخره امتحان رو داديم. اون هم چه امتحانیاز اونجايی که صندلی های دانشگاه شريف کوچولو موچولو بود تمام خانوم های هنرمند رو زمين ولو شده بودن و هنرنمايی می کردن و البته کف کفش مراقب هم به عنوان مهر تاييد رو همه کارها که طراحی آرم و پوستر با موضوع (کودک سينما و مدرسه) بود ديده می شدبعد از امتحان هم که استقبال بی نظير والدين بود که تا شعاع ۲۰۰ کيلو متری وجود داشت . جالب اون هايی بودن که با دسته گل!منتظر بودن و فيلمبرداری هم می کردن.(يکی منم تحويل بگيره) در هر صورت برام دعا کنيد اگه من قبول شم همين جا به همه شيرينی می دم.بريم سراغ شعر امروز که باز هم از فروغ جوونمه.

                                    گذران

تا به کی بايد رفت از دياری به ديار ديگر

         نتوانم نتوانم جستن

    هر زمان عشقی و ياری ديگر

                  کاش ما آن دو پرستو بوديم که همه عمر

                        سفر می کرديم

       از بهاری به بهار ديگر

                 آه اکنون ديريست که فروريخته در من گويی

  تيره آواری از ابر گران

            چو می آميزم با بوسه ی تو

       روی لبهايم می پندارم می سپارد جان عطری گذران

          آنچنان آلوده ست عشق غمناکم با بيم زوال

                         که همه زندگيم می لرزد

 چون تو را می نگرم

         مثل اينست که از پنجره ای

               تک درختم را سر شار از برگ

       در تب زرد خزان می نگرم

                        مثل اينست که تصويری را

روی جريان های مغشوش آب روان می نگرم

شب و روز

شب و روز

شب و روز

بگذار که فراموش کنم

تو چه هستی جر يک لحظه

          يک لحظه که چشمان مرا می گشايد در برهوت آگاهی؟

 بگذار که فراموش کنم.


shideh joon