من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی


 

سلاممن امروز سحرخيز شدمآخه قراره با بابايی و مامانی بريم ثبت نامدو روز پيش که رفتيم محل و مسيرهای دانشگاهو شناسايی کنيم انقد خورد تو ذوقمآخه يه عالمه پايين تر از ميدون شوش بود حالا اگه ساختمون دانشگاه يه کم آبرومند بود دلم نمی سوختهمه اينا يه طرف اينکه دانشگاه دخترونه س هم يه طرفآخه اين چه زندگيه؟ من با چه اميدی برم دانشگاهيکی دلش واسم بسوزهاصلا ولش تا مامان پا نشده بگه زود باش دير شد يه شعر خوشگل از فروغ مينويسم تا بعد بای

                        پوچ

ديدگان تو در قاب اندوه سرد و خاموش خفته بودند

            زودتر از تو ناگفته ها را

     با زبان نگه گفته بودند

 از من و هر چه در من نهان بور می رميدی

                                               می رهيدی

          يادم امد که روزی در اين راه

      ناشکيبا مرا در پی خويش می کشيدی  

                                           می کشيدی

آخرين بار آخرين بار آخرين لحظه تلخ ديدار

               سر به سر پوچ ديدم جهان را 

باد ناليد و من گوش کردم

                       خش خش برگهای خزان را

             باز خواندی

             باز راندی

            باز بر تخت عاجم نشاندی

            باز در کام موجم کشاندی

                          گرچه در پرنيان غمی شوم 

سالها در دلم زيستی تو    آّه هرگز ندانستم از عشق

            چيستی تو

           کيستی تو. 


shideh joon