من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی


بعدها

بعدها

مرگ من روزی فرا خواهد رسید                  در بهاری روشن از امواج نور

در زستانی غبار آلود و دور                         یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید                 روزی از این تلخ و شیرین روز ها

روز پوچی همچو روزان دگر                        سایه ای ز امروزها دیروزها

دیدگانم همچو دالان های تا                      گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود                     من تهی خواهم شد از فریاد درد

می خزند آرام روی دفترم                          دستهایم فارغ از افسون شعر

یاد می آرم که در دستان من                     روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خویش           می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب                     گل به روی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو میرود                       پرده های تیره ی دنیای من

چشمهای ناشناسی می خزند                 روی کاغذها و دفترهای من

در اتاق کوچم پا می نهد                            بعد من با یاد من بیگانه ای

در بر آیینه میماند به جا                            تار مویی نقش دستی شانه ای

می رهم از خویش و میمانم ز خویش         هر چه بر جا مانده ویران میشود

روح من چون بادبان قایقی                        در افق ها دور و پنهان میشود

می شتابند از پی هم بی شکیب             روزها و هفته ها و ماهها

چشم تو در انتظار نامه ای                       خیره میماند به چشم راهها

لیک دیگر پیکر سرد مرا                           می فشارد خاک دامنگیر خاک

بی تو دور از ضربه های قلب تو                قلب من میپوسد آنجا زیر خاک

بعدها نام مرا باران و باد                    نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه            فارغ از افسانه های نام وننگ.


shideh joon